Terwijl ik schaterend J. Kessels: The Novel las, riep ik bij elk nieuw hoofdstuk tegen de Vrind dat hij het echt fantástisch! zou vinden, echt een mannenboek, met mannenhumor. Nu het uit is, vraag ik me af hoe geëmancipeerd ik eigenlijk ben. Het boek is objectief goed, maar tijdens de lezing ervan, voelde ik mij eerst een hinnikend wicht dat passief lacht en daarna een manwijf, omdat ik zo genoot van mannenhumor… Wat is het probleem met vrouwen en humor?

Objectief grappig, geniaal en muzikaal. Toch vond ik het een mannenboek met mannenhumor. Maar waarom? Begrijpen vrouwen het niet? Hebben vrouwen geen humor of is er een verschil tussen vrouwen- en mannenhumor?

Mijn mannelijke collega zei zich eigenlijk geen goede grappen van vrouwen te herinneren. De Vrind slijmde dat er inderdaad erg weinig vrouwen met goede humor zijn, dat ik daarentegen natuurlijk wel erg grappig ben. Maar, voegde hij eraan toe, hij kan natuurlijk wel óm vrouwen lachen. Een andere mannelijke vriend stelde dat mannen grappen maken omdat ze het op het huidige niveau van beschaving niet meer redden met een goddelijk lichaam alleen. ‘Humor moet je beschouwen als de nieuwe manier van jagen’, zo zette hij met grachtengordelaccent uiteen.

In het vrouwenkamp zeggen ze natuurlijk dat vrouwen wel grappig zijn, maar ándere humor hebben. Meer zelfspot, niet zozeer de humor in het hele verhaal, minder absurd misschien en niet altijd over seks. ‘Vrouwen maken meer samen grappen’. Ja ja.

Het is zo zonde als J. Kessels: The Novel zou worden weggezet als mannenboek en vrouwen dit boek en deze humor niet kunnen waarderen. En ook als vrouwen het wel waarderen maar zich tegelijkertijd buitenstaander voelen. Ook al gaat het boek over Echte Mannen, die echte-mannen-dingen-doen, de humor over deze mannen is ook voor vrouwen toegankelijk. (vergelijk het met de lullo’s van Jiskefet: Jiskefet wist zelf niet zo goed wat zij ervan moesten vinden dat juist de irritante studenten op wie zij een parodie maakten, het ‘lullo nog geneukt?’ zo omarmden.)

De volgende feministische golf gaat dus over humor. Weg met de zure feministen, op naar de grappige vrouwen, die met scherpe humor mannen laten lachen, zonder dat zij twijfelen aan hun vrouwelijkheid. Een vrolijker manier om het glazen plafond te doorbreken en een manier waarbij mannen eindelijk ook een duidelijke taak hebben, die niet als een opgelegde opdracht wordt ervaren: gewoon lachen.

Anne Margriet van Dam werkt nog een paar weken bij het ministerie van Binnenlandse Zaken, is freelance redacteur. Ze eet haar Tony Chocoloney het liefst met een sterke espresso, na het diner.

We laten ons bij Tony’s Chocolonely niet zomaar iets vertellen, we willen altijd meer weten, en blijven kritisch. We stellen vriend en vijand ook graag de vraag waarover zij zich verwonderen. Maurice Dekkers trapte af met zijn bizarre zoekmachine-analyse. Tony’s fan Aukje deelt iets alledaags en zet t daarmee weer even lekker op scherp.

Een man in een rode auto

Op weg naar mijn werk zie ik een rode auto langs de weg staan. Een man in een rode auto draait zijn raampje naar beneden en gooit zo een blikje naar buiten. Ik zie het blikje, als in de film,  in slow-motion vallen en op de straat neerkomen. De man draait rustig zijn raampje weer dicht.

Dit gebeurde een paar weken geleden en nog steeds denk ik met verbazing terug aan dit voorval. Want waarom gooi je een blikje zomaar op straat? Als ik zo om me heen kijk zie ik wel dat meer mensen hun rotzooi dumpen op straat. Ik vraag me dan meteen af of die mensen geen opvoeding hebben gehad, want ik leer mijn kinderen braaf dat ze papiertjes of wat dan ook niet op straat mogen gooien. En gelukkig vinden zij het net zo vreemd als ik dat er overal rommel ligt.

De slogan ‘Een beter milieu begint bij jezelf’ komt in me op. Dus ik doe m’n best, ruim mijn troep op. Gooi het, gescheiden, in de afvalbak en probeer mijn kinderen bij te brengen dat ook zo te doen. In de hoop dat zij toch wel beter weten dan die man in de rode auto.