Marijn gaf haar baan als advocaat op en werkt nu bij de Enslavement Prevention Alliance. Gewaagd. Af en toe gunt ze ons een blik in het leven en werken in Ghana. Lees hier een eerdere post.

Brian Adams

Ghanese mannen houden van cheesy jaren ’80 muziek. Vorige week moest ik naar een afpsraak bij een NGO op kantoor. Uiteraard had ik geen flauw idee waar het was, dit was weer één van de “ask the taxi driver to drive to the mall, and I will give him directions from there…”. Nou, het winkelcentrum, daar was ik al vaak geweest, dus als het daar in de buurt was, vond ik het wel prima. Het begon me voor het eerst te dagen toen de taxi-chauffeur bij een rood stoplicht zijn stoel achterover schroefde, achter de achterbank rijkte, een beeldscherm tevoorschijn toverde, een schroevendraaier tussen zijn tanden vandaan haalde, en het beeldscherm op het dashbord begon te monteren (hij had er gewoon vier gaten in geboord). Even schoot het door me heen: “Tom Tom”? Maar nee, dat kan hier gewoon niet werken. En inderdaad, geen Tom Tom. Van een stapeltje gebrande CDs haalde de chauffeur een Cdtje waarop stond “eighties”. Het werd ergens in gestopt en nog voor het stoplicht op groen sprong, was de eerste Brian Adams video clip in volle gang. “Everything I do” (I do it for you). O jee, dit zou nog wel eens een lang ritje kunnen worden. En dat werd het. Niet alleen was de NGO ver weg, de chauffeur raakte ook een keer of 12 de weg kwijt. Ik denk dat Brian Adams’ volle repertoire langs gekomen is, afgewisseld door Phil Collins, Michael Bolton en zelfs een verdwaalde vroege R&B artiest. Veel schorre stemmen, lange haren, en zwijmelige videoclips met in grote witte overhemden gehulde dames met uitgezakte permanenten. Ik dacht dat niemand dit fenomeen nog kende. Totdat mijn collega Razak bij terugkomst op kantoor vroeg van wat voor soort muziek ik hou, en voordat ik kon antwoorden vol enthousiasme over zijn eigen smaak begon uit te weiden. Te beginnen met Brian Adams…